Διυλίζοντας την άλλη όψη ... των άκρων

Κάποτε διυλίζαμε την κώνωπα και καταπίναμε την κάμηλο…τώρα απλά καταπίνουμε τα πάντα… οποιαδήποτε προσπάθεια να φιλτράρεις μια είδηση πριν έστω την καταπιείς, γίνεται αυτόματα αντικείμενο κριτικής και μυθοπλασίας… Που χάθηκε τελικά η κριτική σκέψη για την οποία πασχίστε ότι πρέπει να καλλιεργείται πρώτιστα στα εκπαιδευτικά μας συστήματα; Συνήθως οι πρώτοι που την επικαλούνται είναι και αυτοί που τη στερούνται περισσότερο! Που πήγε η απλή ανάλυση των πραγμάτων στη λογική ότι η αντικειμενικότητα υπάρχει στους νόμους της φύσης αλλά ακριβώς λόγω αυτής μια σειρά από ζητήματα της κοινωνίας μας είναι υποκειμενικά; Που πήγε η διαλεκτική προσέγγιση των ζητημάτων;

Διάβασα πριν μέρες στον Κυπριακό (άθλιο) Τύπο την ανακοίνωση του ΕΛΑΜ (Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο) για τη δολοφονία των δύο Χρυσαυγιτών στην Αθήνα. Καταγγέλλει το ΕΛΑΜ τα υπόλοιπα κόμματα ότι δεν μπήκαν καν στον κόπο να βγάλουν ανακοίνωση. Συνεχίζει και καταγγέλλει το χάσιμο ζωών νέων ανθρώπων στο βωμό πολιτικών παιγνιδιών. Διαβάζω και τα σχόλια από κάτω που από την μια αδιαφορούν για τη δολοφονία και από την άλλη βγάζουν μια ευαισθησία που οδηγεί στη καταδίκη των "άκρων"… τόσο απλά.

Οικοδομείται η λογική ότι το ζήτημα είναι απλά θέμα "ακραίων" προσεγγίσεων. Με διαφορετικά λόγια, μας λένε ότι είτε Χρυσαυγίτης είσαι είτε κομμουνιστής το ίδιο και το αυτό. Η ανάλυση δηλαδή γίνεται με "γεωμετρικούς" όρους αλλά καθόλου "χωροταξικούς". Το γεγονός δηλαδή ότι η άκρα δεξιά τρέφεται και ανδρώνεται μέσα από ένα σύστημα του οποίου τις βασικές αρχές υποστηρίζουν σήμερα όλοι οι πολιτικοί χώροι πλην της Αριστεράς, αυτό δεν αποτελεί θέμα σε καμία συζήτηση στα ΑΜΜΕ (Άθλια ΜΜΕ).

Επί της ανακοίνωσης όμως. Αν πραγματικά προσδίδουμε αξία στην ανθρώπινη ζωή τότε οφείλουμε να στιγματίσουμε την απώλεια και αυτών των ζωών. Οφείλουμε όμως να προχωρήσουμε πιο κάτω και να στιγματίσουμε (αν όχι να καταδικάσουμε) το γεγονός ότι η βία, που οφείλεται σε φασίζουσες ή ρατσιστικές συμπεριφορές, συχνά υπό τον μανδύα ενός άκρατου εθνικισμού, στο τέλος μόνο βία θα επιφέρει. Και θύματα κάθε φορά είναι άτομα ευάλωτα στη ρητορεία αυτής της ομάδας. Ευάλωτα όχι γιατί η εγκεφαλική τους δράση ή δυνατότητα είναι περιορισμένη αλλά γιατί στο ίδιο το σύστημα αυτή η ομάδα οικοδομήθηκε  για να προσφέρει τάχα λύσεις στα άλυτα.

Η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντληθεί εδώ. Η δράση είναι τελικά η συζήτηση. Δεν συζητούμε για να υποδείξουμε ενόχους, ούτε για να δημιουργήσουμε άκρα σε μια οριζόντια ανόητη πολιτική τοποθέτηση. Συζητούμε για να υπενθυμίσουμε ότι τέτοιες ρατσιστικές ή φασίζουσες συμπεριφορές οδήγησαν τον κόσμο στον πιο αιματηρό πόλεμο στην ιστορία του. Συζητούμε για να ακουστεί ότι όσο υπάρχει φτώχεια και κοινωνικός αποκλεισμός θα τρέφονται και αυτές οι συμπεριφορές. Συζητούμε για να υποδείξουμε ότι ενώ η φύση του ανθρώπου είναι ικανή και για πόλεμο, δεν μπορεί αυτός να είναι ο προορισμός του στη φύση.

Θα συζητούμε ώσπου να αρχίσουμε να διυλίζουμε και την κώνωπα και την κάμηλο.

Η άλλη όψη... της κρίσης που δεν έφυγε ποτέ

Διερωτώμαι πότε επιτέλους θα φύγει η κρίση. Διερωτώμαι αν θα ξυπνήσουμε ένα όμορφο πρωινό και θα διαβάσουμε στις εφημερίδες ότι η κρίση έχει φύγει από την Κύπρο. Κάτι δηλαδή παρόμοιο με αυτό που διάβασα πρόσφατα στις Κυπριακές εφημερίδες για την κρίση στην Ισπανία.  Έγραφε ο τίτλος  "εξήλθε από την ύφεση η Ισπανία"… τώρα, τι  νιώθει ο μέσος Ισπανός για την κρίση, αυτό είναι άλλη υπόθεση.

Και όταν το διαβάσουμε αυτό ένα πρωινό, επειδή είμαι βέβαιος ότι θα το διαβάσουμε, τι θα σημαίνει άραγε; ότι οι πρώην άνεργοι εκείνο το πρωινό θα βρίσκονται στις δουλειές τους; Ότι οι ουρές στα νοσοκομεία εκείνο το πρωινό θα εξαφανιστούν; Ότι τα σχολεία εκείνο το πρωινό θα λειτουργήσουν με πλήρη εξοπλισμό και στελέχωση; Ότι οι περικοπές των μισθών θα ακυρωθούν; Ότι οι συντάξεις θα διασφαλιστούν; Ότι τα επιδόματα στις μονογονεϊκές οικογένειες θα επανέλθουν;

Μάλλον όχι.

Μάλλον όταν οι εφημερίδες γράψουν στα πρωτοσέλιδα τους "εξήλθε από την ύφεση η Κύπρος" θα γνωρίζουμε ότι ίσως οι χρηματιστηριακοί δείκτες έχουν δείξει κάποια άνοδο, ότι κάποια μεγάλη εταιρεία στην Κύπρο έχει αναλάβει κάπου σε μια πιο φτωχή χώρα ένα μεγάλο έργο και έχει εξαγγείλει κάποιες θέσεις εργασίας, ότι οι δείκτες της οικονομίας έχουν δείξει κάποια βελτίωση σε σχέση με τους δείκτες του Μάαστριχτ κλπ κλπ κλπ.

Θα γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτοί που πριν την κρίση δυσκολεύονταν να τα βγάλουν πέρα, εκείνη την ημέρα θα δυσκολεύονται ακόμα περισσότερο. Θα γνωρίζουμε επίσης ότι σε αυτή την ομάδα ανθρώπων, που σύμφωνα με ένα καλό φίλο βλέπουν πάντα τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, θα έχει προστεθεί ακόμα μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Και θα γνωρίζουμε επίσης ότι μια πολύ μικρή ομάδα συνανθρώπων μας θα εξέλθει της κρίσης πλουσιότερη!

Με αυτά λοιπόν ως γνώριμα από τώρα, ποια η προοπτική και που μπορεί να βασιστεί αυτή για την επόμενη ημέρα σε αυτό το σύστημα;

Μάλλον θολούρα.

Και εκεί έρχεται η άποψη, με την οποία συμφωνώ, ότι η όποια προοπτική μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από πολιτικές προτάσεις. Στρέφουμε λοιπόν τα βλέμματα προς την πολιτεία.

Και διαβάζω πάλι στις εφημερίδες σήμερα: "η Κύπρος να μετατραπεί σε κέντρο αεροπορικών μεταφορών" … Respect!

Παρόμοια διαβάζω τα τελευταία 15 χρόνια:

"Η Κύπρος να μετατραπεί σε εκπαιδευτικό κέντρο". "Η Κύπρος να μετατραπεί σε κέντρο προσφοράς ιατρικών υπηρεσιών υψηλού επιπέδου", "η Κύπρος να μετατραπεί σε ναυτιλιακό κέντρο". "Η Κύπρος να μετατραπεί σε Κέντρο υπηρεσιών"…

Η Κύπρος μετατράπηκε όντως σε κέντρο… αλλά τι κέντρο… άσε καλύτερα μην πω.

Το πρόβλημα μου δεν είναι τόσο ως προς την αδυναμία να υλοποιήσουμε αυτά που λέμε. Ούτε καν με την ευκολία που τα λέμε.

Το πρόβλημα μου είναι περισσότερο με την κατανόηση μας ως προς την αξία αυτών που λέμε.

Μια χώρα όπως η Κύπρος, έχει αποφάσεις που οφείλει να πάρει η ίδια για το δικό της μέλλον. Κάποιες είναι αποφάσεις που εκκρεμούν εδώ και δεκαετίες. Αυτή η αδυναμία μας να κατανοήσουμε ότι τελικά το συλλογικό καλό δεν μπορεί να αντικατασταθεί από την καλοπέραση μερικών, και ότι το μέλλον του τόπου δεν μπορεί να βασίζεται μονίμως σε εξωγενείς συγκυρίες, θα μας στοιχίζει ως λαός την όποια προοπτική.