Διυλίζοντας την άλλη όψη ... των άκρων

Κάποτε διυλίζαμε την κώνωπα και καταπίναμε την κάμηλο…τώρα απλά καταπίνουμε τα πάντα… οποιαδήποτε προσπάθεια να φιλτράρεις μια είδηση πριν έστω την καταπιείς, γίνεται αυτόματα αντικείμενο κριτικής και μυθοπλασίας… Που χάθηκε τελικά η κριτική σκέψη για την οποία πασχίστε ότι πρέπει να καλλιεργείται πρώτιστα στα εκπαιδευτικά μας συστήματα; Συνήθως οι πρώτοι που την επικαλούνται είναι και αυτοί που τη στερούνται περισσότερο! Που πήγε η απλή ανάλυση των πραγμάτων στη λογική ότι η αντικειμενικότητα υπάρχει στους νόμους της φύσης αλλά ακριβώς λόγω αυτής μια σειρά από ζητήματα της κοινωνίας μας είναι υποκειμενικά; Που πήγε η διαλεκτική προσέγγιση των ζητημάτων;

Διάβασα πριν μέρες στον Κυπριακό (άθλιο) Τύπο την ανακοίνωση του ΕΛΑΜ (Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο) για τη δολοφονία των δύο Χρυσαυγιτών στην Αθήνα. Καταγγέλλει το ΕΛΑΜ τα υπόλοιπα κόμματα ότι δεν μπήκαν καν στον κόπο να βγάλουν ανακοίνωση. Συνεχίζει και καταγγέλλει το χάσιμο ζωών νέων ανθρώπων στο βωμό πολιτικών παιγνιδιών. Διαβάζω και τα σχόλια από κάτω που από την μια αδιαφορούν για τη δολοφονία και από την άλλη βγάζουν μια ευαισθησία που οδηγεί στη καταδίκη των "άκρων"… τόσο απλά.

Οικοδομείται η λογική ότι το ζήτημα είναι απλά θέμα "ακραίων" προσεγγίσεων. Με διαφορετικά λόγια, μας λένε ότι είτε Χρυσαυγίτης είσαι είτε κομμουνιστής το ίδιο και το αυτό. Η ανάλυση δηλαδή γίνεται με "γεωμετρικούς" όρους αλλά καθόλου "χωροταξικούς". Το γεγονός δηλαδή ότι η άκρα δεξιά τρέφεται και ανδρώνεται μέσα από ένα σύστημα του οποίου τις βασικές αρχές υποστηρίζουν σήμερα όλοι οι πολιτικοί χώροι πλην της Αριστεράς, αυτό δεν αποτελεί θέμα σε καμία συζήτηση στα ΑΜΜΕ (Άθλια ΜΜΕ).

Επί της ανακοίνωσης όμως. Αν πραγματικά προσδίδουμε αξία στην ανθρώπινη ζωή τότε οφείλουμε να στιγματίσουμε την απώλεια και αυτών των ζωών. Οφείλουμε όμως να προχωρήσουμε πιο κάτω και να στιγματίσουμε (αν όχι να καταδικάσουμε) το γεγονός ότι η βία, που οφείλεται σε φασίζουσες ή ρατσιστικές συμπεριφορές, συχνά υπό τον μανδύα ενός άκρατου εθνικισμού, στο τέλος μόνο βία θα επιφέρει. Και θύματα κάθε φορά είναι άτομα ευάλωτα στη ρητορεία αυτής της ομάδας. Ευάλωτα όχι γιατί η εγκεφαλική τους δράση ή δυνατότητα είναι περιορισμένη αλλά γιατί στο ίδιο το σύστημα αυτή η ομάδα οικοδομήθηκε  για να προσφέρει τάχα λύσεις στα άλυτα.

Η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντληθεί εδώ. Η δράση είναι τελικά η συζήτηση. Δεν συζητούμε για να υποδείξουμε ενόχους, ούτε για να δημιουργήσουμε άκρα σε μια οριζόντια ανόητη πολιτική τοποθέτηση. Συζητούμε για να υπενθυμίσουμε ότι τέτοιες ρατσιστικές ή φασίζουσες συμπεριφορές οδήγησαν τον κόσμο στον πιο αιματηρό πόλεμο στην ιστορία του. Συζητούμε για να ακουστεί ότι όσο υπάρχει φτώχεια και κοινωνικός αποκλεισμός θα τρέφονται και αυτές οι συμπεριφορές. Συζητούμε για να υποδείξουμε ότι ενώ η φύση του ανθρώπου είναι ικανή και για πόλεμο, δεν μπορεί αυτός να είναι ο προορισμός του στη φύση.

Θα συζητούμε ώσπου να αρχίσουμε να διυλίζουμε και την κώνωπα και την κάμηλο.

Η άλλη όψη... της κρίσης που δεν έφυγε ποτέ

Διερωτώμαι πότε επιτέλους θα φύγει η κρίση. Διερωτώμαι αν θα ξυπνήσουμε ένα όμορφο πρωινό και θα διαβάσουμε στις εφημερίδες ότι η κρίση έχει φύγει από την Κύπρο. Κάτι δηλαδή παρόμοιο με αυτό που διάβασα πρόσφατα στις Κυπριακές εφημερίδες για την κρίση στην Ισπανία.  Έγραφε ο τίτλος  "εξήλθε από την ύφεση η Ισπανία"… τώρα, τι  νιώθει ο μέσος Ισπανός για την κρίση, αυτό είναι άλλη υπόθεση.

Και όταν το διαβάσουμε αυτό ένα πρωινό, επειδή είμαι βέβαιος ότι θα το διαβάσουμε, τι θα σημαίνει άραγε; ότι οι πρώην άνεργοι εκείνο το πρωινό θα βρίσκονται στις δουλειές τους; Ότι οι ουρές στα νοσοκομεία εκείνο το πρωινό θα εξαφανιστούν; Ότι τα σχολεία εκείνο το πρωινό θα λειτουργήσουν με πλήρη εξοπλισμό και στελέχωση; Ότι οι περικοπές των μισθών θα ακυρωθούν; Ότι οι συντάξεις θα διασφαλιστούν; Ότι τα επιδόματα στις μονογονεϊκές οικογένειες θα επανέλθουν;

Μάλλον όχι.

Μάλλον όταν οι εφημερίδες γράψουν στα πρωτοσέλιδα τους "εξήλθε από την ύφεση η Κύπρος" θα γνωρίζουμε ότι ίσως οι χρηματιστηριακοί δείκτες έχουν δείξει κάποια άνοδο, ότι κάποια μεγάλη εταιρεία στην Κύπρο έχει αναλάβει κάπου σε μια πιο φτωχή χώρα ένα μεγάλο έργο και έχει εξαγγείλει κάποιες θέσεις εργασίας, ότι οι δείκτες της οικονομίας έχουν δείξει κάποια βελτίωση σε σχέση με τους δείκτες του Μάαστριχτ κλπ κλπ κλπ.

Θα γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτοί που πριν την κρίση δυσκολεύονταν να τα βγάλουν πέρα, εκείνη την ημέρα θα δυσκολεύονται ακόμα περισσότερο. Θα γνωρίζουμε επίσης ότι σε αυτή την ομάδα ανθρώπων, που σύμφωνα με ένα καλό φίλο βλέπουν πάντα τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, θα έχει προστεθεί ακόμα μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Και θα γνωρίζουμε επίσης ότι μια πολύ μικρή ομάδα συνανθρώπων μας θα εξέλθει της κρίσης πλουσιότερη!

Με αυτά λοιπόν ως γνώριμα από τώρα, ποια η προοπτική και που μπορεί να βασιστεί αυτή για την επόμενη ημέρα σε αυτό το σύστημα;

Μάλλον θολούρα.

Και εκεί έρχεται η άποψη, με την οποία συμφωνώ, ότι η όποια προοπτική μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από πολιτικές προτάσεις. Στρέφουμε λοιπόν τα βλέμματα προς την πολιτεία.

Και διαβάζω πάλι στις εφημερίδες σήμερα: "η Κύπρος να μετατραπεί σε κέντρο αεροπορικών μεταφορών" … Respect!

Παρόμοια διαβάζω τα τελευταία 15 χρόνια:

"Η Κύπρος να μετατραπεί σε εκπαιδευτικό κέντρο". "Η Κύπρος να μετατραπεί σε κέντρο προσφοράς ιατρικών υπηρεσιών υψηλού επιπέδου", "η Κύπρος να μετατραπεί σε ναυτιλιακό κέντρο". "Η Κύπρος να μετατραπεί σε Κέντρο υπηρεσιών"…

Η Κύπρος μετατράπηκε όντως σε κέντρο… αλλά τι κέντρο… άσε καλύτερα μην πω.

Το πρόβλημα μου δεν είναι τόσο ως προς την αδυναμία να υλοποιήσουμε αυτά που λέμε. Ούτε καν με την ευκολία που τα λέμε.

Το πρόβλημα μου είναι περισσότερο με την κατανόηση μας ως προς την αξία αυτών που λέμε.

Μια χώρα όπως η Κύπρος, έχει αποφάσεις που οφείλει να πάρει η ίδια για το δικό της μέλλον. Κάποιες είναι αποφάσεις που εκκρεμούν εδώ και δεκαετίες. Αυτή η αδυναμία μας να κατανοήσουμε ότι τελικά το συλλογικό καλό δεν μπορεί να αντικατασταθεί από την καλοπέραση μερικών, και ότι το μέλλον του τόπου δεν μπορεί να βασίζεται μονίμως σε εξωγενείς συγκυρίες, θα μας στοιχίζει ως λαός την όποια προοπτική.

Η άλλη όψη … των μικροβίων

Ο ασθενής δεν πήγε σε παραδοσιακό νοσοκομείο… δεν τον άφησαν. Του είπαν ότι αν θέλεις να γίνεις καλά και αν θέλεις να σε βοηθήσουμε να γίνεις καλά θα πρέπει να πάεις στο δικό μας νοσηλευτήριο.

Πήγε.

Πρόθυμα τον είδαν οι πιο γνωστοί γιατροί! Όλοι τους καλοί τεχνοκράτες. Όλοι τους απόφοιτοι των καλύτερων Βρετανικών και Αμερικανικών πανεπιστημίων. Ο Ένας προερχόμενος από την ελίτ της διεθνούς κοινότητας, ο  Άλλος από την Ευρωπαϊκή ελίτ και ο Τρίτος από τον τεχνητό κόσμο της ιατροφαρμακευτικοασφάλισης!

Οι γιατροί αποφάνθηκαν. Ο ασθενής χρειάζεται δυνατήν αντιβίωση για να ψοφήσουν όλα τα μικρόβια. Πρωί μεσημέρι βράδυ πριν το φαγητό.

Ο ασθενής είπε "μα δεν είμαι τόσον άρρωστος… νιώθω ότι μπορεί ο οργανισμός μου να αντεπεξέλθει, το ξαναπέρασα… δώστε μου κάτι πιο ελαφρύ".

Οι γιατροί είπαν ΟΧΙ. "Είναι μεταδοτικό αυτό που έχεις και μπορεί να κολλήσεις και άλλους που έχουν αδύνατους οργανισμούς". Ξέρουμε εμείς!

Πήρε την πρώτη δόση αντιβίωσης.

Αποτέλεσμα Τίποτε. Τα μικρόβια ψόφησαν αλλά ο οργανισμός αδυνάτισε.

Είπαν οι γιατροί ότι χρειάζεται και δεύτερη δόση, πιο ισχυρή, διότι κάποια μικρόβια ακόμα συνεχίζουν να υπάρχουν.

Ο ασθενής δεν είχε πλέον επιλογή. Πήρε και τη δεύτερη δόση.

Αποτέλεσμα τίποτε. Πέθαναν και άλλα μικρόβια. Άρχισαν όμως ταυτόχρονα να εμφανίζονται κακοήθη μικρόβια που ήταν κρυμμένα εδώ και καιρό… άρχισαν αυτά να ισχυροποιούνται με την νέα αντιβίωση.

Οι γιατροί είπαν δώστε και Τρίτη δόση. Πιο ισχυρή.

Αποτέλεσμα τίποτε. Τα μικρόβια που κρατούσαν το ανοσοποιητικό σύστημα σε εγρήγορση πέθαναν σχεδόν όλα. Τη θέση τους πήραν τα νέα ανθεκτικά και κακοήθη μικρόβια που τρων τον οργανισμό από μέσα.

Εν τω μεταξύ, κατά την περίοδο "ανάρρωσης" αρρώστησαν και άλλοι. Τώρα το ιατροσυμβούλιο στρέφει το έμπειρο πλέον βλέμμα του στους νέους ασθενείς… ψάχνει για νέα φάρμακα και ας είναι ίδια η γνωμάτευση τους. Δείχνει απίστευτη εφευρετικότητα!

Ακόμα και οι πιο στενοί συγγενείς πλέον άρχισαν να βλέπουν το μοιραίο… απομακρύνονται και άρχισαν να κάνουν τις πρώτες σκέψεις για τη διαθήκη…

Ήταν καλός και πολιτισμένος ο μακαρίτης…

Του του του του του του του του τουουουουουουουουουουουουουουουουουουουουουουουου  

Η εργασία αλλάζει… όψη

Οι συζητήσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο όσον αφορά την εργασία έχουν γίνει πλέον τόσο προβλεπτές όσο και οι θέσεις που μπαίνουν στο τραπέζι. Η νέα συζήτηση που ξεκίνησε εντός των ευρωπαϊκών σωμάτων  (Ευρωκοινοβούλιο, Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και Ευρωπαϊκή Επιτροπή) με αφετηρία την έκδοση της "πράσινης βίβλου: Αναδιάρθρωση και πρόβλεψη της αλλαγής: τα διδάγματα από την πρόσφατη εμπειρία" δείχνει αφενός το πόσο αποξενώθηκε η Ευρωπαϊκή πολιτεία από τον πολίτη και αφετέρου πόσο προκλητικά πλέον τα Ευρωπαϊκά σώματα τάσσονται υπέρ των επιχειρήσεων σε ένα μανιώδη πόλεμο κατά των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Οι πολιτικές ελίτ συνεχίζουν το βιολί τους περί "απασχολησημότητας", περί "κινητικότητας", περί "ανεπαρκών προσόντων" και περί "ευελιξίας" των εργαζομένων. Και όλα αυτά την ίδια ώρα που οι νέοι/ες δεν μπορούν να βρουν δουλειά, τους πετσοκόβονται τα επιδόματα, οδηγώντας τους στην παράνοια και στον εργασιακό κανιβαλισμό.

Στο Βέλγιο για παράδειγμα, ένας άνεργος δικαιούται επίδομα ανεργίας ένα χρόνο μετά από την απόλυση του, ενώ τώρα η συζήτηση έχει επικεντρωθεί στο κατά πόσο τα επιδόματα ανεργίας να δίνονται στους νέους άνεργους μετά από 3 χρόνια!! Αυτά ονομάζονται κίνητρα για εργασία σε παρακαλώ! Πραγματικά κάποιος πρέπει να έχει αποξενωθεί εντελώς από την πραγματικότητα όπως οι "μανδαρίνοι των υπουργείων" για να προτείνει κάτι τέτοιο. Αφήστε δε, που ένα πτυχίο θεωρείται πλέον ως δεδομένο, με αποτέλεσμα οι πτυχιούχοι να παίρνουν θέσεις που κανονικά δεν απαιτείται πτυχίο στον τομέα τους, αφήνοντας κατά πρώτο τους μη πτυχιούχους στην ανεργία, και κατά δεύτερο ρίχνοντας ακόμα περισσότερο τους μισθούς.

Στη Γερμανία οι μισθοί πέφτουν κατακόρυφα παρόλο που η οικονομία ανθεί (οι λόγοι δεν είναι της παρούσης), όμως οι νέοι πτυχιούχοι (ή μή) δικαιούνται από την πρώτη μέρα της ανεργίας επίδομα, το οποίο φτάνει στο αστρονομικό ποσό των...400€!!! Την ίδια ώρα οι εργοδότες ρίχνουν τους μισθούς. Βλέπετε αυτοί είναι επιχειρηματίες και έχουν το δικαίωμα τους στο κέρδος ενώ οι εργαζόμενοι πρέπει να αρκεστούν στους μισθούς πείνας…  Σε ευρωπαϊκό επίπεδο το σύστημα των πρακτικών ασκήσεων φτάνει στο απόγειο του. Όπου γυρίσεις ακούς για μαθητευόμενους νέους πτυχιούχους, οι οποίοι πληρώνονται ελάχιστα ή καθόλου και ξεσκίζονται στη δουλειά ελπίζοντας για μια θέση εργασίας.  

Για την Κύπρο τα ξαναείπαμε σε αυτό το μπλόκ (http://ialliopsi.blogspot.be/2013/04/blog-post_8729.html και http://ialliopsi.blogspot.be/2012/09/blog-post_4.html). Εργαζόμενοι (ακόμα και δημόσιοι υπάλληλοι) μετακινούνται, παύονται, γίνονται πιόνια για πολιτικά παιχνίδια, διώκονται αδικαιολόγητα και η καταστροφή της κυπριακής οικονομίας ακόμα δεν έχει δείξει τα δόντια της.

Αλλάζουμε αγαπητοί μου...αλλάζουμε. Οι κοινωνία μας αλλάζει. Τα δικαιώματα μας συνθλίβονται και δεν περιλαμβάνουν πλέον το δικαίωμα στην εργασία. Θεωρούμαστε πλέον ως εργαζόμενοι, τυχεροί που ο εργοδότης μας μας κάνει τη χάρη να μας εργοδοτήσει. Βλέπετε "Μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται". Αυτό δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι! Έχουμε αναφαίρετο δικαίωμα στην εργασία, όπως έχουμε στην ελευθερία, στην αξιοπρεπή ζωή και τον έρωτα. Και το δικαίωμα αυτό δεν μεταφράζεται ως δικαίωμα στην ευκαιρία για εργασία. Μεταφράζεται στη γαμημένη εργοδότηση με ανθρώπινους όρους και δικαιώματα! 

Η άλλη όψη… της διάσωσης

γράφει ο  Ιάσονας Οικονόμου

Μίλησαν για "διάσωση" της Κύπρου. Τόσο πολύ πίστεψαν σε αυτήν τη διάσωση που έσπευσαν άμεσα να πουν ότι καλή μεν αλλά δεν θα αποτελέσει μοντέλο για καμιά άλλη χώρα…

Και όλα αυτά ως αποτέλεσμα των πρωτοφανών χειρισμών της Κυβέρνησης Αναστασιάδη… κυριολεκτικά πρωτοφανείς! Αυτοί οι χειρισμοί και η επακόλουθη απόφαση του Eurogroup συνιστούν εμπαιγμό… όχι της κοινής λογικής αλλά της κοινής βλακείας!

Ας μην συγχύζουμε τα πράγματα. Η καταρχήν συμφωνία του Νοεμβρίου αφορούσε ένα συνολικό πρόγραμμα χρηματοδότησης από την Τρόικα. Τέσσερις μήνες μετά έχει μετατραπεί σε πρόγραμμα αυτοχρηματοδότησης, στο οποίο η Τρόικα θέτει μόνο τους όρους.

Ποιοι είναι οι όροι:

Το ΔΝΤ θέλει να οικειοποιηθεί τη διαχείριση της ενέργειας, με καταβολή ως "αντάλλαγμα" 1 δις, το οποίο όπως δείχνουν τα πράγματα πιθανόν να μην καταβάλει κιόλας.

Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών έχει γίνει από εγχώριους πόρους. Η παροχή 2,5 δις για τον τραπεζικό τομέα έχει δοθεί ως πιστωτικό υπόλοιπο για πιθανές μελλοντικές ανάγκες.

Το ποσό για το δημοσιονομικό έλλειμμα που είχε συμφωνηθεί το Νοέμβριο καλύπτεται σήμερα από νέα μέτρα, ιδιωτικοποιήσεις και πώληση χρυσού. Δηλαδή, για τους πτωχούς τω πνεύματι, αυτό που μας δανείζει η Τρόικα είναι το δημοσιονομικό έλλειμμα που θα προκύψει ένεκα των αποφάσεων που η ίδια επέβαλε το Μάρτιο και αποδέχτηκε με τη μεγαλύτερη ευκολία η Κυβέρνηση.

Εμπαιγμού συνέχεια…

Το Δημόσιο χρέος, το μισό θα αναδιαρθρωθεί και θα μεταφερθεί η πληρωμή του πιο μετά. Το υπόλοιπο μισό θα καλυφθεί από το δάνειο της Τρόικα.

Άρα για να εξηγούμαστε όσοι από εμάς δεν είμαστε οικονομολόγοι με Νόμπελ, η Τρόικα παίρνει χρήματα από τις ευρωπαϊκές τράπεζες για να μας δανείσει τα χρήματα τα οποία θα επιστρέψουμε στις ίδιες ευρωπαϊκές τράπεζες ως αποπληρωμή προηγούμενου δανεισμού. Θα μπορούσε κάλλιστα να γινόταν και εδώ αναδιάρθρωση δανείων.

Άρα τελικά το μέγα ερώτημα είναι γιατί μας δανείζει η Τρόικα;

Το πιο βασανιστικό ερώτημα όμως είναι τι θα γινόταν εν τέλει σήμερα αν η Κυβέρνηση δεν αποδεχόταν τη δανειακή σύμβαση;

Τι θα γινόταν αν δεν μας διέσωζαν;

 

 

 

Η άλλη όψη της Εργασίας... εν βρασμώ ψυχής

Ο πόλεμος για την εργασία

Γράφω τούτο το κείμενο εν βρασμώ ψυχής, παρόλο που έχω πλήρη επίγνωση της βασικής αρχής τακτικής ότι καλύτερα να μην λες /γράφεις οτιδήποτε σε μια τέτοια κατάσταση. Η αρχή αυτή που συχνά αποτελεί το μοναδικό εργαλείο στα χέρια εκείνων των τακτικιστών που βάζουν την τακτική και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα μπροστά σε ανύπαρκτη ουσία, βασικά στηρίζεται στο ότι η λογική πρέπει να προέχει του συναισθήματος.

Ποια λογική όμως; Και πως κοινωνικά κτίστηκε η κοινή λογική;

Έφτασα σήμερα σε ένα σημείο που σιχάθηκα τη λογική. Τις λογικές τους που μόνο λογικές δεν είναι. Τουλάχιστον το συναίσθημα είναι δικό σου, βγαίνει από εσένα και το ορίζεις. Ποιος ορίζει τι είναι κοινή λογική σήμερα…  πραγματικά δεν ξέρω. Κοινή βλακεία μάλιστα. Κοινή συκοφαντία μάλιστα, κοινή δολοπλοκία μάλιστα… αλλά κοινή λογική…

Γράφω λοιπόν, με συναίσθημα, για ένα φίλο που χάνει σήμερα την εργασία του. Μιαν εργασία στην οποία δημιούργησε έργο.  Έργο εκπαιδευτικό, έργο πολιτισμικό. Εν τέλει έργο κοινωνικό. Για τούτο το έργο σήμερα φεύγει. Κατ' ακρίβεια διώκεται.

Τη θέση του θα πάρει κάποιος άλλος. Συγκεκριμένο το όνομα. Έγινε ήδη η παραγγελία για να αλλάξει το όνομα του στην πόρτα.  Στοιχίζει λιγότερα και γνωρίζει λιγότερα. Μάλλον αισθάνεται και λιγότερα…

Η απόφαση δεν είναι τυχαία. Ήρθε από την Κύπρο. Είναι πολιτική απόφαση . Είναι φαιδρή απόφαση!

Ιστορικά, πολλοί αναλυτές έγραψαν για τον πόλεμο για το χρήμα, για τον πόλεμο για το πετρέλαιο, για τον πόλεμο για το φαί, για τον πόλεμο για το νερό…

… η σύγχρονη ιστορία φοβούμαι ότι θα γράψει για τον πόλεμο για την εργασία…

Η άλλη όψη του… αυτομαστιγώματος

Γράφει ο Άρης Λίβας

Is the party really over? Εξ αφορμής του ανώνυμου άρθρου που δημοσίευσε πρόσφατα ο Φιλελεύθερος και διακλαδώθηκε σε όλα σχεδόν τα έντυπα ΜΜΕ, νιώθω την ανάγκη να διαχωρίσω τη θέση μου που τούτου του είδους τις ηλιθιότητες.

Στα τόσα και τόσα που διαβάζουμε τούτες τις δύσκολες ώρες υπάρχουν κείμενα όπως το ανώνυμο τούτο παρατράγουδο που προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο κύκλος τελικά τετραγωνίζεται. Εξισώνουν τις τεράστιες ευθύνες της διαπλεκόμενης οικονομικής ελίτ του τόπου και τη μακροχρόνια υπερσυσσώρευση πλούτου (βλέπε τα εκατομμύρια του Λούτσιου, του Ορφανίδη κ.α.) με τις όποιες ξιπασμένες καταναλωτικές τάσεις μιας μερίδας του λαού μας. Οι μεν διαπλεκόμενοι και άμεσα υπεύθυνοι για την κρίση και οι άλλοι ξιπασμένοι… το ίδιο και το αυτό κατά τον μαλάκα ανώνυμο!

Εξισώνει επίσης τα εγκλήματα των τραπεζών και της πολιτικής κάλυψης που τους δινόταν απλόχερα για μεγάλα χρονικά διαστήματα, με τα υποχονδριακά αντανακλαστικά της κοινωνία μας που σιγά σιγά άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι πρώτα η παγκόσμια οικονομική κρίση και οι τράπεζες ευθύνονται για το αδιέξοδο της παγκόσμιας οικονομίας και ως προέκταση για την κρίση της δικής μας οικονομίας.

Νόμισα ότι μπορώ να καταπιώ πλέον οποιαδήποτε υπεραπλουστευμένη και ισοπεδωτική προσέγγιση. Τούτη όμως πάει πολλά. Ζητά που τον απλό κόσμο να αυτομαστιγωθεί!

Ο ανώνυμος αποστρέφεται τον απλό κόσμο γιατί προσπαθούσε να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής του. Με πολλή δόση χαιρεκακίας δηλώνει ότι ευθυνόμαστε όλοι γιατί επιζητούσαμε μια καλή ποιότητα ζωής. Σάμπως και η καλή ποιότητα ζωής πρέπει να είναι προνόμιο μόνον των λίγων. Για τούτο πρέπει τώρα να πληρώσουμε, κατά την γνώμη του, με το αίμα μας!

Ισοπεδώνει επίσης το ρόλο όλων των πολιτικών, όλων των θεσμών και όλων των πολιτικών δυνάμεων και με ένα γενικό ευχέλαιο κατανέμει ευθύνες σε όλους και όλα. Μετά από τη "βαθυστόχαστη ανάλυση" του τοποθετείται λέγοντας ότι ανήκουμε φυσιολογικά με τους φίλους μας τους Ευρωπαίους και όχι με τους ανατολίτες μουλάδες, όπως υποτιμητικά τους αποκαλεί. Συντάσσεται τελικά με  την Ευρωπαϊκή και ντόπια οικονομική ελίτ που εδώ και καιρό μας λέει ότι το πρόβλημα είναι οι πολύ ψηλοί μισθοί και οι συντάξεις που απολαμβάνουν οι εργαζόμενοι και ότι πρέπει να τα μειώσουμε αυτά για να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί!

Η σύγχυση που διακατέχει τη λογική αυτή καθώς και αυτής των ΜΜΕ που την δημοσιεύουν δεν είναι καθόλου μα καθόλου αφελής. Είναι η ίδια λογική που μας οδηγεί πισθάγκωνα δεμένους στη φτώχεια και στο περιθώριο.