Η δισχιλιοστή όψη… της άλλης όψης...

Κάτι σαν τη θεωρία της "αυτοεκπληρούμενης προφητείας" θυμίζουν οι τελευταίες εξελίξεις στην Κύπρο. Μας προειδοποιούσαν λένε για το τι θα συμβεί και τελικά συνέβηκε. Αυτό που δεν μας λένε φυσικά είναι ότι αυτοί που μας προειδοποιούσαν ταυτόχρονα δούλευαν ευλαβικά ώστε η προφητεία τους να γίνει πραγματικότητα… όπως και έγινε.

"Οι τριάντα μέρες που άλλαξαν την Κύπρο" φαίνεται σε αυτή την περίπτωση να πιστώνονται από τα ΜΜΕ στην προηγούμενη κυβέρνηση και όχι σε αυτή που τις διαχειρίστηκε. Δυστυχώς σε συνθήκες που αυξάνουν τη φτώχεια με απόλυτους όρους, που αυξάνουν την κοινωνική περιθωριοποίηση, που ετοιμάζεται η πλήρης παράδοση του δημόσιου πλούτου σε ιδιώτες, η κυβέρνηση εξαντλείται σε ένα επικοινωνιακό παιγνίδι ενώ επί της ουσίας αφήνει τα πράγματα να πάρουν το δρόμο τους. Πως αλλιώς εξηγείται η τοποθέτηση των Μακάριου Δρουσιώτη και Βίκτωρα Παπαδόπουλου στο προεδρικό; Το ρόλο των δύο προεκλογικά και την προσπάθεια τους να παρουσιαστούν τόσο αντικειμενικοί όσο και τα ΜΜΕ που εκπροσωπούσαν, δεν το σχολιάζω καν…

Στο μενού όμως υπάρχουν και άλλα…

Τα δισεκατομμύρια για "διάσωση" της Κύπρου που παίζονται στην Ευρωπαϊκή ρουλέτα, δεν είναι με όρους δανεισμού που μπορεί εύκολα το απλό μυαλό να τις αντιληφθεί, όσο συγκροτημένο και αν είναι. Μόνο κάποιοι έγκριτοι οικονομολόγοι μπορούν… Εμείς κάποτε αυτό το λέγαμε τοκογλυφία. Σήμερα ονομάζεται "διάσωση"! Οι όροι του παιγνιδιού είναι τόσο βρώμικοι που οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι "εταίροι" έσπευσαν να μας πουν ότι η "διάσωση" της Κύπρου δεν θα αποτελέσει μοντέλο και για άλλες χώρες… κατά τα άλλα μιλούν για "διάσωση"! μάλλον οι εταίροι εννοούν ότι  μας βλέπουν ως εταίρα…

Οι βρωμιές των τραπεζιτών και των οικονομικών κατεστημένων βγαίνουν μεν στην επιφάνεια (αποκαλύψεις Βαξεβάνη, έκθεση Αλβάρεζ και Μάρσαλ, υπόθεση Λούτσιου), βυθίζονται δε με τη συσκότιση που οργανωμένα έχουν επιβάλει τα ΜΜΕ (βλέπε λογοκρισία του ΣΙΓΜΑ στην εκπομπή του Λαζόπουλου).

Σε αυτή την αδιέξοδη κατάσταση η "άλλη όψη" συμπλήρωσε... 2000 κλίκ! Respect! 

Στα 2000 χρόνια του Χριστιανισμού ο πόλεμος μεταξύ πολιτισμών ακόμα μαίνεται. Η σύγχρονη χώρα μας έδωσε, και συνεχίζει να δίνει, στους επισκόπους ιδιαίτερη βαρύτητα…

2000 χρόνια Χριστιανισμού και οι υπουργοί των κυβερνήσεων της κατά τα άλλα κοσμικής Κύπρου, πάνε να δώσουν τα διαπιστευτήρια τους στον προκαθήμενο της εκκλησίας. Αυτός από την πλευρά του θέτει όρους για την παιδεία, μιλά και συμπεριφέρεται σαν επιχειρηματίας, επιδεικνύει τον πλούτο και την επιρροή της εκκλησίας, και γενικά θεωρεί εαυτόν τσιφλικά του κράτους.

Στο πολιτικό κομμάτι, μετά από εμπειρίες πυραυλολογίας, ενεργής ηφαιστειολογίας, χρηματιστηριολογίας, Μαρινολογίας, η Κύπρος δίνει ακόμα το δικαίωμα στον κόσμο της να μιλά για τρίτο Αττίλα παραπέμποντας σημειολογικά στις ορδές των βαρβάρων από έξω. Λες και το κεφάλαιο έχει εθνικό χρώμα….

Το μπλοκ μας δεν διεκδικεί ούτε τη χλιδή των 2000 χρόνων του Χριστιανισμού, ούτε την επιρροή του αρχιεπισκόπου, αλλά ούτε και ενδιαφέρεται να συμβάλει στην επιφανειακή συζήτηση στα ΜΜΕ των σοβαρών συστημικών αδιεξόδων που η υφήλιος όλη έχει εμπλακεί.

Εμείς απλά αναζητούμε την άλλη όψη… Η οποία συχνά έρχεται χωρίς σχόλια....

Αποκαλύψεις Χαραλαμπίδου για την κρίση

http://www.youtube.com/watch?v=e_r7Axkqbt4

http://www.youtube.com/watch?v=3enMor8v3gc

Λογοκρισία Λαζόπουλου από το Σίγμα

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=S_1RHWWlNdc

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ProS9_TUkio

Η άλλη όψη του συμφώνου… συμβίωσης

Όσο ενοχλητικό και αν ακούγεται, το γεγονός ότι ο νυν ευρωβουλευτής και τέως βουλευτής του ΔΗ.ΣΥ ξεσπάθωσε κατά της (αν)ιερής Συνόδου της εκκλησίας της Κύπρου για το θέμα του συμφώνου συμβίωσης ομοφυλοφίλων, αποτελεί από μόνο του ενδιαφέρον θέμα.

Και λέω ενοχλητικό διότι ο συγκεκριμένος "πολιτικός" (αλλοίμονο) βρίσκεται στη θέση που είναι ακριβώς με τις ευλογίες της (αν)ιερής Συνόδου της εκκλησίας της Κύπρου.  Ενδιαφέρον δε διότι επί του προκειμένου, έχει δίκαιο.

Φυσικά δεν μας είπε κάτι νέο διότι η θέση της εκκλησίας σε αυτό το ζήτημα είναι γνωστή και ενίοτε μυρίζει λιβάνι. Έγινε όμως η αφορμή (ας είναι και έτσι) για να αναθερμανθεί η δημόσια συζήτηση περί φύλων… μια συζήτηση που παρουσιάζεται δυστυχώς χωρίς ιδεολογικό στίγμα αλλά με ιδεολογικό συνειρμό. Μια συζήτηση που κονιορτοποιείται από την αισχρολογία των ΜΜΕ και πλήγεται από τους λοιπούς σύγχρονους σταυροφόρους, βαλτούς και μη. Μια συζήτηση από την οποία απουσιάζει δυστυχώς η αριστερά.

Περί τίνος πρόκειται;

Η συζήτηση είναι στην πραγματικότητα διπλή. Το σύμφωνο συμβίωσης ομοφυλοφίλων είναι στην ουσία του διαδικαστικό/νομικό ζήτημα. Διαδικαστικό διότι απλά έρχεται να δημιουργήσει πλαίσιο σε μια σχέση. Προφανώς για κάποιους το πρόβλημα είναι το ίδιο το πλαίσιο διότι με αυτό τον τρόπο κρίνεται ότι "δικαιώνεται"  η ίδια η σχέση. Στην "επιχειρηματολογία" των επικριτών είναι έντονο το στοιχείο της γκεμπελικής τακτικής. Εξισώνεται δηλαδή η συμβίωση μεταξύ ομοφυλοφίλων με ποινικά αδικήματα τουτέστιν παιδοφιλία, νεκροφιλία κλπ.

Αυτή η συζήτηση έχει ως αφετηρία τη μη αποδοχή της ομοφυλοφιλίας. Και όταν λέμε μη αποδοχή δεν εννοούμε το αυτονόητο για εμένα δικαίωμα που έχει ο κάθε ένας και η κάθε μια να κάνει αυτόνομα τις επιλογές ως προς τον/την σύντροφο του. Αυτό σε κάποιες χώρες έχει κυνικά "αναγνωριστεί" ως "υποφερτό κακό".

Εννοούμαι πρωτίστως το δικαίωμα να μπορεί αυτή του/της την επιλογή να την αποκαλύπτει δημόσια! Ή ακόμα χειρότερα για επικριτές να το αναγνωρίζει ως δικαίωμα η πολιτεία μέσα από ρυθμίσεις όπως είναι το σύμφωνο συμβίωσης. Δηλαδή με άλλα λόγια το επιχείρημα τους είναι: είστε που είστε ομοφυλόφιλοι γιατί πρέπει να το βλέπουμε κιόλας;

Θεωρώ ότι αυτή η συζήτηση είναι και η πιο επικίνδυνη. Και είναι επικίνδυνη διότι είναι ρατσιστική. Ας μην ξεχνούμε ότι παρόμοια στάση στο παρελθόν ακολουθήθηκε και για άλλες ευδιάκριτες ομάδες όπως είναι οι άνθρωποι με αναπηρίες ή ειδικές ανάγκες. Η πολιτεία σε άλλες εποχές έκτιζε τα ιδρύματα για αυτούς τους ανθρώπους έξω από τις πόλεις για να κρύβει τις ενοχές αλλά και τις ευθύνες της. Το επιχείρημα ήταν ακριβώς το ίδιο…